W Biblii wiele miejsca poświęconego jest jedzeniu.

 

Wiele razy konkretny pokarm służy jako metafora, jak chociażby oliwa, która jest symbolem namaszczenia, czy ryba będąca symbolem nawrócenia.

 

Jeśli chodzi o stanowisko względem jedzenia mięsa, to jest ono dwojakie. Z jednej strony jest ono uznawane jest za coś dobrego i wartościowego. Mięso było składane jako ofiara, pojawia się także jako obietnica:

 

Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win (Iz 25,6).

 

Z drugiej strony Biblia wskazuje na pożywienie roślinne:

Wszystko, co się porusza i żyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak jak rośliny zielone, daję wam wszystko (Rdz 9,2-3).

 

W Biblii znajdujemy też zapisy o tym, jak dobre jest pożywienie wegetariańskie. Przykładowo „mannę” Izraelici jedli przez 40 lat!

Dom Izraela nadał temu [pokarmowi] nazwę manna. Była ona biała jak ziarno kolendra i miała smak placka z miodem. (…)
Izraelici jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przybyli do ziemi zamieszkałej. (Wj. 16;32;35)

 

Znacząca jest też historia z Księgi Daniela:

«Poddaj sługi twoje dziesięciodniowej próbie: niech nam dają jarzyny do jedzenia i wodę do picia.
Wtedy zobaczysz, jak my wyglądamy, a jak wyglądają młodzieńcy jedzący potrawy królewskie i postąpisz ze swoimi sługami według tego, co widziałeś».
Przystał na to żądanie i poddał ich dziesięciodniowej próbie.
A po upływie dziesięciu dni wygląd ich był lepszy i zdrowszy niż innych młodzieńców, którzy spożywali potrawy królewskie. (Daniela 1;12-15)

 

Czy zatem Biblia wyraźnie wskazuje na wegetarianizm? Niekoniecznie.

Zapisy z Listu do Rzymian wyraźnie mówią, że każdy z nas ma wolność wyboru i nikt nikogo nie powinien osądzać:

Jeden jest zdania, że można jeść wszystko, drugi, słaby, jada tylko jarzyny.
Ten, kto jada [wszystko], niech nie pogardza tym, który nie [wszystko] jada, a ten, który nie jada, niech nie potępia tego, który jada; bo Bóg go łaskawie przygarnął. (Rz. 14;2-3)

Komentarze