Mało znane fakty współpracy Żydów z Hitlerem – Umowa Haavara

Umowa Haavara (z hebrajskiego: הֶסְכֵּם הַעֲבָרָה, czyli Heskem haavara: „umowa o przeniesienie”) była porozumieniem między Niemcami hitlerowskimi i syjonistycznymi Żydami niemieckimi podpisana w dniu 25 sierpnia 1933. Umożliwiała ona emigrację niemieckich Żydów do Palestyny, ale tylko tym najzamożniejszym. 

Jakże wiele faktów historycznych jest przemilczanych, szczególnie tych związanych z tzw.: „narodem wybranym”, a ten naród ma niezwykłą cechę (mimo, że już posiada swoje państwo): nie asymilując się z ludnością i tradycją oraz prawem określonego kraju, na którym pasożytuje to zawsze potrafi zadbać o siebie, nawet porozumiewając się z największym ich wrogiem.
Tak też było już w 1933 roku w Niemczech hitlerowskich, gdzie z Hitlerem Żydzi podpisali z tzw. umowę Haavara.
Umowa Haavara (z hebrajskiego: הֶסְכֵּם הַעֲבָרָה, czyli Heskem haavara: „umowa o przeniesienie”) była porozumieniem między Niemcami hitlerowskimi i syjonistycznymi Żydami niemieckimi podpisana w dniu 25 sierpnia 1933.
Umowa została sfinalizowana po trzech miesiącach rozmów przez syjonistyczną Federację Niemieckich Żydów, Anglo-Palestine Bank (na mocy dyrektywy Agencji Żydowskiej ) i władze gospodarczo-polityczne nazistowskich Niemiec. Był to główny czynnik umożliwiający migrację około 60 000 niemieckich Żydów do Palestyny ​​w latach 1933–1939. Są też szacunki, że było to aż 150 tysięcy.

Tylko dla najbogatszych

Ciekawostką jest to, że emigrowali  tylko najbogatsi  Żydzi, których stać było na ową emigrację. Biedota żydowska pozostała. Podobnie było w Polsce tuż przed wojną 1939: najbogatsi Żydzi wyemigrowali a została aszkenazyjska biedota, która później poddana została Holocaustowi.
Porozumienie umożliwiło Żydom ucieczkę przed prześladowaniami w ramach nowego reżimu nazistowskiego, aby przekazać część swoich aktywów Brytyjskiej Palestynie. Emigranci sprzedali swoje aktywa w Niemczech, aby zapłacić za podstawowe towary (wyprodukowane w Niemczech), które miały zostać wysłane do Mandatory Palestine.
Porozumienie było wówczas kontrowersyjne i było krytykowane przez wielu żydowskich przywódców zarówno w ruchu syjonistycznym (takim jak przywódca rewizjonistycznego syjonizmu Ze’ev Jabotinsky ), jak i poza nim, a także przez członków NSDAP i członkowie niemieckiej opinii publicznej.
Dla niemieckich Żydów porozumienie umożliwiło opuszczenie coraz bardziej wrogiego środowiska w Niemczech; dla Jiszwi , nowej społeczności żydowskiej w Palestynie, oferowała dostęp zarówno do pracy imigrantów, jak i wsparcia ekonomicznego; dla Niemców ułatwiła emigrację niemieckich Żydów, łamiąc antynazistowski bojkot 1933 r. , który cieszył się ogromnym poparciem wśród europejskich Żydów i był uważany przez państwo niemieckie za potencjalne zagrożenie dla niemieckiej gospodarki.

Radykalizacja 

Chociaż NSDAP zdobyła największe poparcie w głosowaniach w dwóch wyborach powszechnych w Reichstagu w 1932 roku to nie mieli większości, więc Hitler kierował krótkotrwałym koalicyjnym rządem utworzonym przez NSDAP i Niemiecką Narodową Partię Ludową. Pod naciskiem polityków, przemysłowców i innych, prezydent Paul von Hindenburg wyznaczył Hitlera na kanclerza Niemiec w dniu 30 stycznia 1933 r. Wydarzenie to nosi nazwę Machtergreifung (przejęcie władzy).
W kolejnych miesiącach NSDAP zastosował proces nazwany Gleichschaltung (koordynacja) w celu konsolidacji władzy. Do czerwca 1933 r. Praktycznie jedynymi organizacjami, które nie były pod kontrolą NSDAP, były wojsko i kościoły.
W ramach ruchu nazistowskiego proponowano różnorodne (coraz bardziej radykalne) „rozwiązania” „kwestii żydowskiej ” zarówno przed rządem NSDAP, jak i po nim, w tym wydalenie i zachęcanie do dobrowolnej emigracji. Powszechne prześladowania niemieckich Żydów rozpoczęły się, gdy tylko NSDAP przejął władzę.
Na przykład 1 kwietnia NSDAP zorganizował ogólnokrajowy bojkot przedsiębiorstw należących do Żydów w Niemczech ; zgodnie z ustawą o przywróceniu zawodowej służby cywilnej, która została wdrożona 7 kwietnia, Żydzi zostali wykluczeni ze służby cywilnej; 25 kwietnia nałożono kwoty na liczbę Żydów w szkołach i na uniwersytetach. Żydzi spoza Niemiec odpowiedzieli na te prześladowania bojkotem niemieckich towarów.

Osadnictwo żydowskie w Palestynie

Tymczasem w Mandatory Palestine rosnąca populacja żydowska (174 610 w 1931 r., wzrosła do 384 078 w 1936 r.) zdobywała ziemię i rozwijała struktury przyszłego państwa żydowskiego pomimo sprzeciwu ludności arabskiej.Stąd te szacunki, że z Niemiec wyemigrowało do Palestyny 150 tysięcy Żydów a przeszło 50 tysięcy z innych krajów, m.in. w większości z Polski, bo Żydzi byli pewni, że Hitler zaatakuje Polskę i ci bogatsi też emigrowali na szybko z Polski.
Umowa transferowa stosowana przez Palästina Treuhandstelle (Biuro Powierników Palestyny), utworzona została specjalnie w celu pomocy Żydom uciekającym przed reżimem nazistowskim oraz w celu odzyskania części aktywów, które musieli oddać, gdy uciekli z nazistowskich Niemiec.
Hanotea ( הַנּוֹטֵעַ , „plantator”) była firmą Biura Powierników Palestyny zajmującą się sadzeniem cytrusów z siedzibą w Netanji i założoną w 1929 r. przez ugruntowanych żydowskich osadników w Palestynie zaangażowanych w ruch Benei Binyamin. W porozumieniu zawartym z Ministerstwem Gospodarki Rzeszy zablokowane niemieckie konta bankowe potencjalnych imigrantów żydowskich zostały odblokowane, a Hanotea wykorzystała środki z nich na zakup niemieckich produktów rolnych; towary te, wraz z imigrantami, byłyby następnie wysyłane do Palestyny, a imigranci otrzymywali dom lub plantację cytrusów od firmy do tej samej wartości.

Pilotaż

Dyrektor Hanotei, Sam Cohen, reprezentował firmę w bezpośrednich negocjacjach z Ministerstwem Gospodarki Rzeszy, począwszy od marca 1933 roku.W maju 1933 r. Hanotea złożył wniosek o zezwolenie na transfer kapitału z Niemiec do Palestyny. Podobno ten pilotażowy układ niemiecko-hitlerowski działał pomyślnie i dlatego utorował drogę późniejszemu porozumieniu z Haavara.
Biuro Zaufania i Transferu „Haavara” Ltd. oddała do dyspozycji Banków w Palestynie kwoty w Reichmarks, które zostały oddane do jej dyspozycji przez żydowskich imigrantów z Niemiec. Banki korzystały z tych kwot w Reichmarks w celu dokonywania płatności w imieniu palestyńskich kupców za towary importowane przez nich z Niemiec. Kupcy płacili wartość towarów bankom. W takim samym stopniu, w jakim lokalni kupcy korzystali z tego rozwiązania, import niemieckich towarów posłużył do wycofania kapitału żydowskiego z Niemiec.

Komentarze