POLITYKA

Donald Trump to współczesny Ronald Reagan!

Nowego prezydenta USA można nie lubić, nie wolno jednak nie doceniać jego sprytu i determinacji. Co więcej, nawet niedoświadczony polityk może dokonać rzeczy znacznych, jeśli odpowiednio rozpozna historyczny moment, w którym się znalazł – pisze Michał Kuź w "Gazecie Polskiej Codziennie".

Zacznijmy od kilku cytatów. „Na jakiej on mieszka planecie? ”. „Komu mogłoby przyjść na myśl, że nadaje się choćby na gubernatora, a co dopiero na prezydenta?”. „Potrafi wygłaszać sądy tak oderwane od logiki, że aż zapiera dech w piersiach”. „To pierwszy nowoczesny prezydent, którego pogarda dla faktów jest traktowana jako zabawne dziwactwo”. „Prasa i zagraniczni przywódcy traktują go jak dziecko”. „Biedaczek, pomiędzy jego uszami nic nie ma”.

 

Nie, te wszystkie zdania nie zostały wypowiedziane i napisane o Donaldzie Trumpie! Każde z nich to opis człowieka, którego później nazywano „Winstonem Churchillem swoich czasów” i „największym amerykańskim prezydentem od drugiej wojny światowej”. Wszystkie te opinie dotyczą Ronalda Reagana. Do tego nie wypowiadał ich byle kto. O oderwaniu Reagana od logiki mówiła na przykład jego własna córka. Henry Kissinger twierdził, że Reagan nie nadaje się nawet na gubernatora. A o pustce pomiędzy jego uszami rzekomo wypowiadała się lubiąca go skądinąd Margaret Thatcher.

 

Donald Trump, podobnie jak kiedyś Ronald Reagan, przypomniał wielu, na czym polega polityka w demokratycznym kraju. Polega ona bowiem na wizji i strategii. Odnoszący sukces polityk wcale nie musi być młody, urodziwy, doświadczony ani nawet inteligentny. Musi jednak umieć rozpoznać nastroje społeczne w bardzo wczesnym stadium ich powstawania i dostosować do nich swoją polityczną strategię.

 

Donald Trump wcale nie zwyciężył przypadkiem. Mając od Hillary Clinton mniej pieniędzy na kampanię, mniej przychylnych sobie mediów i mniej usłużnych celebrytów, musiał działać bardziej rozważnie. Na przykład wybierać stany, w których będzie walczył, i skrupulatnie ciułać głosy elektorskie. W wielu zbiedniałych hrabstwach w tzw. Rust Belt (zardzewiały pas – red.), z którego znikł wielki przemysł, wygrał zresztą jako pierwszy republikanin od czasów Reagana właśnie. Wiedział, że jego jasny, prosty przekaz polityczny mówiący o tworzeniu miejsc pracy i patriotyzmie właśnie tam może paść na podatny grunt, choć przedtem mało który republikański kandydat o takie głosy walczył. Równocześnie Trump oszczędzał pieniądze, nie atakując największych metropolii i ludnej, ale bardzo progresywnej Kalifornii. Słabość w mediach tradycyjnych nadrabiał zaś jaskrawym przekazem w sieci. Był więc jak partyzant walczący z wielką i źle dowodzoną armią, a tacy dowódcy nigdy nie wygrywają przez przypadek.

 

(…)

 

Trumpa i Reagana łączy bardzo wiele. Obaj obejmując prezydenturę, nie mieli wielkiego doświadczenia w waszyngtońskiej polityce. Nie byli też na początku swojej późno rozpoczętej kariery politycznej traktowani jako poważni kandydaci. W jednym widziano biznesmena celebrytę, w drugim aktorzynę filmów klasy B. Reagan był pierwszym rozwiedzionym prezydentem, Trump będzie drugim.

 

Obaj też początkowo popierali Partię Demokratyczną, z czasem przeszli jednak na stronę republikańską. Jako republikanie zaś zarówno Trump, jak i Reagan akcentowali obronę partykularnych interesów swojego kraju i woleli rozmowy bilateralne z innymi liderami od polegania na organizacjach międzynarodowych. Obaj opowiadali się przy tym za obniżeniem podatków dla klasy średniej, równocześnie jednak zapowiadając, że w zakresie obronności wydatki państwa wzrosną. Obaj popierali prawo do posiadania broni przez obywateli. Obaj opowiadali się też przeciwko aborcji.

 

Największym podobieństwem pomiędzy Trumpem a Reaganem jest jednak to, kiedy i po kim obejmują urząd. Obaj stali się prezydentami w okresie, kiedy przez świat przetaczało się polityczne przesilenie, co sugeruje możliwość powstania nowego ładu międzynarodowego. Obaj też przejmowali władzę po polityku sympatycznym i z pozoru uzdolnionym, ale równocześnie kimś, kogo działania od jakiegoś czasu trafiają w próżnię. Barack Obama, zupełnie jak Jimmy Carter, w polityce wewnętrznej osiągnął mniej, niż zamierzał, a w polityce zagranicznej odnotował głównie porażki.

CAŁOŚĆ W nowym numerze dziennika "Polska Gazeta Codziennie"

Źródło: Gazeta Polska Codziennie

Komentarze

Zobacz także

A jednak! Rosja przyznała, że doszło do emisji radioaktywnego Rutenu 106

Redakcja malydziennik

Główne założenia programu 500 plus pozostają bez zmian, ale… ZOBACZ, kto może stracić pieniądze na dzieci

Redakcja malydziennik

Muzułmanie chcą ZAJĄĆ Europę! Mają wyznaczony precyzyjny plan – a wszystko pod płaszczykiem dyskryminacji

Ładuję....